به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، یک سال از آن روز تلخ گذشته است؛ روزی که خبر شهادت آیتالله سیدابراهیم رئیسی، رئیسجمهور مردمی و خادم بیادعای ملت ایران، نهتنها فضای سیاسی کشور بلکه دل میلیونها ایرانی را در بهت، اندوه و ناباوری فرو برد. مردی که بسیاری او را نه صرفاً رئیسجمهور، بلکه نماد عینی «خدمت بیوقفه»، «مردمداری صادقانه» و «سادهزیستی مسئولانه» میدانستند؛ مدیری که تا واپسین ساعات عمر، در میدان مسئولیت ماند و حتی آخرین سفر استانیاش، تنها 72 ساعت پیش از شهادت، با هدف پیگیری مسائل مردم مازندران انجام شد.
شهادت آیتالله رئیسی، اگرچه ضایعهای بزرگ برای نظام اجرایی کشور بود، اما در عین حال فرصتی شد تا بار دیگر ابعاد شخصیتی، منش مدیریتی و سبک حکمرانی او با دقت بیشتری مورد بازخوانی قرار گیرد؛ سبکی که در آن، مسئولیت نه یک امتیاز سیاسی، بلکه یک تکلیف الهی تعریف میشد و قدرت، نه ابزار فاصله گرفتن از مردم، بلکه پلی برای نزدیکتر شدن به دردها و مطالبات آنان بود.
در روزگاری که افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری از مسئولان انتظار صداقت، حضور میدانی، پاسخگویی و همدلی دارد، مرور سیره مدیریتی شهید رئیسی به ضرورتی فراتر از یک یادبود تبدیل شده است. او از جمله مدیرانی بود که حضور در میان مردم را نه یک اقدام تبلیغاتی، بلکه بخشی از ماهیت مسئولیت میدانست. سفرهای استانی دولت سیزدهم، دیدارهای بیواسطه با مردم، پیگیری مستقیم مطالبات و تلاش برای حل مسائل انباشتهشده استانها، بخشی از همین نگاه متفاوت به حکمرانی بود؛ نگاهی که در استان مازندران نیز بارها و بهروشنی تجربه شد.
مازندران، بهعنوان یکی از استانهایی که شهید رئیسی توجه ویژهای به آن داشت، شاهد دو سفر مهم و پرثمر از سوی رئیسجمهور شهید بود؛ سفرهایی که نهتنها با استقبال گسترده مردم همراه شد، بلکه بسیاری از پروژهها و مطالبات دیرینه استان را وارد مسیر اجرا و پیگیری کرد. آخرین حضور میدانی او در این دیار نیز تنها سه روز پیش از شهادتش رقم خورد؛ حضوری که امروز در حافظه مردم استان، بهعنوان نمادی از تعهد، اخلاص و وفاداری به عهد خدمت ثبت شده است.
اما آنچه شهید رئیسی را در ذهن مردم ماندگارتر کرده، تنها اقدامات اجرایی و تصمیمات مدیریتی او نیست؛ بلکه مجموعهای از ویژگیهای اخلاقی و رفتاری است که او را به الگویی کمنظیر در میان مسئولان تبدیل کرد. سادهزیستی واقعی، دوری از تشریفات، تواضع در برخورد، پایبندی به ارزشهای انقلاب، ولایتپذیری و تلاش شبانهروزی برای حل مشکلات مردم، بخشی از مختصات شخصیتی او بود؛ ویژگیهایی که بسیاری از همکاران، نمایندگان و مردم از نزدیک آن را لمس کردهاند.
غلامرضا شریعتی، رئیس مجمع نمایندگان مردم مازندران در مجلس شورای اسلامی، در گفتوگویی تفصیلی با خبرگزاری تسنیم، با مرور ابعاد مختلف شخصیت و سبک مدیریتی شهید آیتالله رئیسی، از او بهعنوان «نماد مردمداری، سادهزیستی و خدمت جهادی» یاد میکند و معتقد است که شهید رئیسی را میتوان در یک واژه خلاصه کرد: «خدمت».
سؤال: این روزها و همزمان با سالگرد شهادت آیتالله سیدابراهیم رئیسی، بار دیگر نام و سیره مدیریتی ایشان در افکار عمومی مرور میشود. اگر بخواهید شهید رئیسی را در یک قاب توصیف کنید، مهمترین ویژگی ایشان چه بود؟
شریعتی: اگر بخواهم شهید آیتالله رئیسی را در یک واژه خلاصه کنم، بدون تردید آن واژه «خدمت» است؛ خدمتی خالصانه، بیوقفه، بیمنت و از سر باور. ایشان حقیقتاً خود را وقف مردم کرده بود و این فقط یک شعار سیاسی یا یک ادبیات رایج مدیریتی نبود، بلکه سبک زیست، منش فردی و جوهره حکمرانی او بر همین مبنا شکل گرفته بود.
شهید رئیسی از آن دسته مسئولانی بود که مسئولیت را نه جایگاه، بلکه تکلیف میدانست. نگاه او به قدرت، نگاه ابزاری برای خدمت بود، نه فرصتی برای بهرهمندی شخصی یا نمایش سیاسی. شاید یکی از دلایل محبوبیت عمیق و ماندگار ایشان در میان مردم نیز همین بود که مردم صداقت را در رفتار او لمس میکردند. او برای مردم، با مردم و در میان مردم بود.
من بهعنوان نماینده مجلس، بارها از نزدیک شاهد روحیه جهادی، خستگیناپذیری و اخلاص ایشان بودم. واقعیت این است که ما شاید دیر ایشان را شناختیم و زود از دست دادیم. وقتی امروز عملکرد و سلوک مدیریتی او را مرور میکنیم، بیشتر درمییابیم که چه سرمایه بزرگی را از دست دادهایم؛ شخصیتی که میتوانست سالها در مسیر خدمت به کشور منشأ اثر باشد.
شهید رئیسی یک مدیر صرف نبود؛ او یک مکتب رفتاری و مدیریتی بود. مکتبی که در آن اخلاق، مردمداری، ولایتپذیری، کار شبانهروزی و مسئولیتپذیری در کنار هم معنا پیدا میکرد.
سؤال: یکی از ویژگیهایی که همواره درباره شهید رئیسی مطرح میشود، سادهزیستی اوست. این ویژگی را چگونه در رفتار و منش ایشان دیدهاید؟
شریعتی: سادهزیستی شهید رئیسی واقعاً یکی از بارزترین و ملموسترین ویژگیهای اخلاقی ایشان بود؛ اما باید تأکید کنم که این سادهزیستی یک رفتار نمایشی یا تبلیغاتی نبود. متأسفانه گاهی در فضای سیاسی، برخی افراد تلاش میکنند با نمایش ظاهری، تصویری مردمی از خود ارائه دهند، اما درباره شهید رئیسی این موضوع کاملاً متفاوت بود.
سادهزیستی برای ایشان یک انتخاب مقطعی نبود، بلکه بخشی از شخصیت و سبک زندگیاش محسوب میشد. او حتی زمانی که در بالاترین جایگاه اجرایی کشور قرار داشت، هیچگاه گرفتار تجمل، تشریفات و فاصله گرفتن از مردم نشد.
این موضوع را مردم بهخوبی احساس میکردند. وقتی یک مسئول از جنس مردم باشد، وقتی نوع زندگیاش تفاوتی با دغدغههای عمومی جامعه نداشته باشد، طبیعی است که مردم او را از خود بدانند. شهید رئیسی دقیقاً چنین شخصیتی داشت.
رهبر معظم انقلاب تعبیر بسیار دقیقی درباره ایشان به کار بردند و فرمودند که شهید رئیسی «مجسمه کامل ویژگیهای یک مسئول در حکومت الهی» بود. این تعبیر حقیقتاً شایسته ایشان است؛ زیرا در رفتار، اخلاق، نوع مواجهه با مردم، نگاه به مسئولیت و حتی در سبک زندگی شخصی، این ویژگیها بهوضوح دیده میشد.
در روزگاری که بخشی از جامعه نسبت به فاصله برخی مسئولان با مردم گلایهمند است، شهید رئیسی نماد این بود که میتوان در بالاترین جایگاه بود اما همچنان مردمی ماند.
سؤال: سفرهای استانی شهید رئیسی یکی از شاخصترین ویژگیهای دوران ریاستجمهوری ایشان بود. مردم مازندران نیز دو بار میزبان رئیسجمهور شهید بودند. این سفرها چه تأثیری داشت؟
شریعتی: یکی از مهمترین وجوه مدیریتی شهید رئیسی، باور عمیق او به حضور میدانی بود. ایشان معتقد بود مسئول نباید پشت میز و در اتاقهای بسته درباره مشکلات مردم تصمیم بگیرد، بلکه باید در میان مردم حاضر شود، حرف آنان را مستقیم بشنود و مسائل را از نزدیک لمس کند.
سفرهای استانی دولت سیزدهم دقیقاً بر همین مبنا شکل گرفت. این سفرها صرفاً یک برنامه تشریفاتی نبود، بلکه فرصتی برای ارتباط بیواسطه مردم و مسئولان، شناسایی دقیق مشکلات و تسریع در تصمیمگیریها بود.
مردم مازندران نیز این روحیه را در دو سفر استانی شهید رئیسی بهخوبی لمس کردند. ایشان با دقت به دغدغههای مردم گوش میداد، مسائل استان را پیگیری میکرد و برای حل مشکلات، اهتمام جدی داشت.
نکته بسیار تأثربرانگیز این است که آخرین سفر استانی شهید رئیسی، تنها 72 ساعت پیش از شهادت ایشان به استان مازندران انجام شد. این موضوع بهخوبی نشان میدهد که او تا آخرین لحظات عمر خود در میدان خدمت بود.
این حضور، فقط یک سفر اداری نبود؛ نشانهای از علاقه ویژه ایشان به مردم این دیار و تعهدی عمیق برای حل مشکلات آنان بود. مردم مازندران این خاطره را هرگز فراموش نخواهند کرد؛ اینکه رئیسجمهورشان تا واپسین روزهای زندگی، در کنار آنان بود و دغدغه حل مسائلشان را داشت.
سؤال: شما از «مکتب مدیریتی شهید رئیسی» سخن گفتید. این مکتب چه مؤلفههایی دارد و چرا باید به یک الگو برای مسئولان تبدیل شود؟
شریعتی: به باور من، شهید رئیسی یک الگوی موفق از حکمرانی جهادی ارائه داد؛ الگویی که امروز بیش از هر زمان دیگری کشور به آن نیاز دارد.
مکتب مدیریتی ایشان را میتوان در سه محور اصلی خلاصه کرد؛ اخلاقمداری، ولایتپذیری و خدمت بیوقفه. این سه مؤلفه در شخصیت ایشان بهصورت هماهنگ و متوازن وجود داشت.
اخلاقمداری به این معنا که حتی در اوج مسئولیت، تواضع، انصاف، ادب و احترام به مردم را فراموش نمیکرد. ولایتپذیری به این معنا که جهتگیری کلان خود را همواره بر مبنای رهنمودهای رهبر معظم انقلاب تنظیم میکرد. و خدمت بیوقفه به این معنا که خستگی را نمیشناخت و لحظهای از تلاش برای حل مشکلات مردم دست نمیکشید.
در کنار اینها، روحیه جهادی، شجاعت در تصمیمگیری، مردمی بودن و سادهزیستی نیز بخش مهمی از این مکتب بود.
اگر این شیوه مدیریتی به یک فرهنگ عمومی در میان مسئولان تبدیل شود، بسیاری از مشکلات کشور قابل حل خواهد بود. امروز جامعه بیش از هر چیز نیازمند مدیرانی است که مسئولیت را امانت بدانند، نه امتیاز.
سؤال: امروز چه مسئولیتی بر دوش نمایندگان مجلس و سایر مسئولان در قبال تداوم راه شهید رئیسی قرار دارد؟
شریعتی: امروز مهمترین وظیفه ما، صرفاً یادآوری نام و خاطره شهید رئیسی نیست؛ بلکه باید راه او را ادامه دهیم. بزرگداشت حقیقی شهید رئیسی، در تداوم سیره مدیریتی او معنا پیدا میکند.
نمایندگان مجلس، مدیران اجرایی و همه مسئولان باید تلاش کنند همان روحیه مردمی، همان دغدغهمندی و همان احساس مسئولیت را در عمل نشان دهند. مردم بیش از هر چیز به رفتار ما نگاه میکنند.
اگر بخواهیم به شهید رئیسی وفادار بمانیم، باید در میدان خدمت باشیم، درد مردم را بشنویم، از تجمل فاصله بگیریم و مسئولیت را فرصتی برای خدمت بدانیم.
شهید رئیسی به ما نشان داد که میتوان در بالاترین جایگاه اجرایی کشور بود و همچنان خادم مردم باقی ماند. این همان الگویی است که باید به نسل جدید مدیران منتقل شود.
امیدوارم مکتب مدیریتی این شهید والامقام به یک فرهنگ عمومی در نظام مدیریتی کشور تبدیل شود؛ فرهنگی که در آن مردم، محور تصمیمگیری باشند و خدمت، اصلیترین معیار ارزیابی مسئولان.
انتهای پیام/.