پس از حملات روسیه به زیرساختهای حیاتی در جریان جنگ روسیه و اوکراین، این کشور با عبور از شبکههای متمرکز، به سمت مدلهای غیرمتمرکز، تولید محلی و توسعه انرژیهای تجدیدپذیر حرکت کرد؛ مسیری که هم تابآوری را افزایش داد و هم اهداف زیستمحیطی را تقویت کرد.
در مقابل، بررسیها در ایران نشان میدهد اگرچه وابستگی به واردات انرژی پایین بوده، اما تمرکز بالا بر نیروگاههای حرارتی و گاز طبیعی، چالش مهمی برای امنیت انرژی ایجاد کرده است. تنوعبخشی به سبد انرژی، توسعه زیرساختهای نوین و حرکت به سمت منابع تجدیدپذیر، اکنون بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد.
تجربه اوکراین نشان میدهد که حتی در دل بحران، میتوان مسیر اصلاحات ساختاری را آغاز کرد؛ مسیری که برای ایران نیز نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی استراتژیک برای آینده انرژی و امنیت اقتصادی محسوب میشود.