خبرگزاری مهر-گروه دین، حوزه و اندیشه:آیا تابهحال طعم «زندگی با یک آیه» را چشیدهاید؟ آن لحظهای که در کورانِ یک سختی، آیهای ناگهان در قلبتان مینشیند و تمام اضطرابها را میشوید. یا در میانۀ یک دوراهیِ سرنوشتساز، کلامی از قرآن همچون چراغی پُرنور مسیر پیش رو را روشن میکند؛ آیهای که دیگر فقط متنی بر روی کاغذ نیست، بلکه به یک دوست صمیمی، یک مشاور حکیم و پناهگاهی امن تبدیل میشود. این تجربه همان اِکسیری است که روح را در هیاهوی دنیای امروز زنده نگه میدارد.
«نهضتِ زندگی با آیهها» برآمده از همین باور است؛ باوری که میگوید قرآن، کتابِ زندگی در متنِ میدان است، نه صرفاً کتابی برای نهادن در کُنجِ طاقچه. اکنون، برای سومین سالِ پیاپی، این نهضت سی آیۀ منتخب را بهعنوان سی شاهکلید برای گشودنِ قفلهای ذهنی و رفتاریِ جامعۀ امروز، محور حرکت خود قرار داده است و کتابی که پیشِ روی شماست، عصارهای از این حرکت و تلاشی برای تجهیز شما در کارزار بزرگِ امروز است.
این کارزار، میدان نبردش نه فقط خاکریزهای خاکی، که قلبها و ذهنهای ما و اطرافیانمان است. جنگ، جنگ روایتهاست؛ نبردی میان روایتِ امید و یأس، روایتِ عزت و تسلیم. خداوند از همۀ ما که با کتابش آشنا شدهایم، پیمانی گرفته است:لَتُبَیِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَکْتُمُونَهُ؛ «باید آن را برای مردم بیان کنید و کتمانش نکنید». این کتاب به شما کمک میکند تا ابتدا جان خود را از زلال وحی سیراب کنید و سپس، سفیر این آیهها برای اطرافیانتان شوید و این پیامها را به گوش جان دیگران نیز برسانید. این کتاب، یک جعبۀ مهمات فکری و معنوی برای شماست تا در این «جهاد تبیین»، با دلی قرص و بیانی رسا، وارد میدان شوید.
آیه بیست و نهم
فَاقْرَءُوا مَا تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ/مزمل، آیۀ ۲۰
هرچه قدر برایتان میسّر است، قرآن بخوانید.
با آیهها زندگی کن
یک روز که دیر نیست، قرآن خاکخوردهات را از روی طاقچه یا قفسۀ کتابهایت برمیداری و میبینی چشمهایت دیگر آن سوی سابق را ندارند. آنوقت حسرت تمام نگاههایی را میخوری که اسرافشان کردی، که نگذاشتی با کلمات خدا اُنس بگیرند. حالا اما دیر نیست. هنوز فرصت داری که برای خودت با دستهایی که نمیلرزند، یک فنجان چای تازه بریزی و چند دقیقه در سکوت قرآن بخوانی، که شبها وقت برگشتن از کاری که هنوز بازنشستهات نکرده، صدای ضبط را زیاد کنی و توی تلاوتهای آن غرق شوی، که توی مترو و اتوبوس بهجای تلفکردن چشمهایت، آیههای کتاب خدا را به چشمروشنی قلبت ببری، که آن را برای خود و دیگران بخوانی.
انسانی را در میان اقیانوسی طوفانی تصور کنید. امواج سهمگین از هر سو بر قایقش میکوبند و آسمان تاریک، تشخیص مسیر را ناممکن کرده است. در این سرگردانی مطلق، تنها دو چیز میتواند او را نجات دهد: یک قطبنمای دقیق که جهت را نشان دهد و نور یک فانوس دریایی در دوردست که ساحل امن را نوید دهد. اگر او قطبنما را نادیده بگیرد یا به نور فانوس بیاعتنا باشد، چه سرنوشتی در انتظارش خواهد بود؟
امروز، بسیاری از ما در میانۀ اقیانوس متلاطم زندگی مدرن، چنین حسی داریم. دشمن با هزاران ابزار رسانهای، ۲۴ساعته در حال بمباران فکری و فرهنگی ماست تا باورهایمان را سست، ارادهمان را تضعیف و هویتمان را از ما بگیرد. در این نبرد، قطبنما و فانوس دریایی ما کجاست؟ قرآن کریم، با یک دستورالعمل ساده اما کاربردی، این ابزار نجات را به دست ما میدهد: <فَاقْرَءُوا مَا تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ>؛ «پس هر مقدار که برایتان میسّر است، قرآن بخوانید.» (مزمل/۲۰)
نسخهای برای همیشه
خداوند نمیگوید تمام روز خود را صرف این کار کنید، بلکه با کلمۀ کلیدی «مَا تَیَسَّرَ» (آنچه آسان است)، راه را بر هر بهانهای میبندد. این یعنی ارتباط باید «مستمر» باشد، حتی چند آیه در روز، اما هر روز. «به همه سفارش میکنم که اُنس با قرآن را فراموش نکنید. بارها گفتهام قرآن را هر روز بخوانید، ولو نیم صفحه از هر جای قرآن؛ …هر چقدر رغبت و میل دارید بخوانید. ارتباطتان با معنویّات را حفظ کنید. جوان ما، در این روزگار پُرمسئله، آن وقتی میتواند بهمعنای واقعی شعار «مرگ بر آمریکا» بگوید که از لحاظ درونی، از لحاظ دینی، از لحاظ اعتقاد و اتّکاء به خدای متعال و قدرت الهی قوی باشد. آن جوانی میتواند در مقابل سطوت و قدرت و تشر فرعونهای زمان بِایستد که دلش با خدا باشد.»[۱]
شاهد زنده و معجزهآسای این حقیقت، مقاومت اعجابانگیز مردم غزه است. جهانیان در حیرتاند که چگونه ملتی زیر بیسابقهترین بمبارانها و وحشیانهترین محاصرهها، اینگونه استوار ایستاده است. قرآن برای آنها کتاب استقامت، منبع امید و نامۀ معشوقی است که به آنها وعدۀ نصرت میدهد. بهقول حافظ: «حافظا در کُنجِ فقر و خلوتِ شبهایِ تار، تا بُوَد وِردَت دعا و درس قرآن غم مخور»
راستی، برنامۀ روزانۀ ما برای عمل به این دستور چیست؟ آیا هر روز، هرچند کوتاه، دریچهای بهسوی این باغ کلام الهی میگشاییم تا جان خود را برای جهاد بزرگ امروز، تازه کنیم؟ آیا آن را برای خود و دیگران میخوانیم؟
عمل و زندگی با آیه
_ یک قرآن جیبی قشنگ بخر و همیشه همراهت داشته باش.
_ هر شب قبل از خواب، حتی شده فقط سه تا آیه از قرآن را بخوان.
_ چند تفسیر لقمهای آقای قرائتی را دانلود کن و در مترو بهجای چرخزدن بیهدف تو فضای مجازی گوش بده.
_ در آشپزخانه، یک قرآن کوچک بگذار و در حین پختوپز، گاهی یک آیه را بخوان و به معنایش فکر کن.
_ برای فرزندت از کودکی لالایی قرآنی بخوان و بگذار با صدای قرآن مأنوس شود.
_ بهجای یک دعای تکراری، آیات دعایی قرآن را حفظ کن و در قنوت نمازهایت بخوان.
_ بهجای هدیههای معمول، به عزیزانت یک قرآن قشنگ با ترجمۀ روان هدیه بده.
_ یک قرار پنچدقیقهای خانوادگی برای خواندن قرآن بعد از شام تنظیم کن و خانهات را نورانی کن.
_ در پروفایل شبکههای اجتماعیات، بهجای جملات کلیشهای، یک آیه از قرآن بنویس.
_ اپلیکیشن قرآن را بگذار روی صفحۀ اول موبایلت و روزت را با قرآن شروع کن.
_ یک آیه را روی یک برگۀ کوچک بنویس، مثلاً <کُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا> و روی در یخچال بچسبان.
[۱]. «بیانات مقاممعظمرهبری در دیدار دانشآموزان و دانشجویان»، ۱۲/۰۸/۱۴۰۴.