سقوط از نقد به یاوه‌گویی

خبرگزاری مهر – حسام الدین حیدری: آنچه این روزها از مهدی نصیری منتشر می‌شود، نه افشاگری است، نه نقد قدرت و نه حتی رادیکالیسم آگاهانه، بلکه با متنی طرفیم که بیش از هر چیز بوی بی‌مسئولیتی رسانه‌ای، اغراق بیمارگونه و هیجان‌سازی بی‌پایه می‌دهد، متنی که اگر نام نویسنده‌اش را نمی‌دانستیم، شاید آن را به یک کانال ناشناس و فیک تلگرامی نسبت می‌دادیم که پشت اکانت آن فسیل‌های منافق نشسته‌اند، نه به کسی که سال‌ها در جایگاه رسانه رسمی و پرنفوذ نشسته بوده است. نصیری که زمانی در کیهان زبان تندروترین قرائت‌های امنیتی و ایدئولوژیک بود، حالا در چرخشی عجیب به همان میزان افراطی اما این‌بار در سوی مقابل ایستاده است، مسئله اما تغییر موضع نیست مسئله سقوط معیار است. تغییر نظر حق هر انسان است اما سقوط از تحلیل به داستان‌سرایی عددی و ادعاهای بی‌منب، نه تغییر نظر که فروپاشی مسئولیت حرفه‌ای است.

ادعاهایی از جنس پرداخت روزانه میلیون‌ها تومان، قیمت‌گذاری روی جنازه، سیستم مالی مبتنی بر کشتار بدون حتی یک سند، یک گزارش معتبر، یک نام، یک عدد قابل راستی‌آزمایی، این‌ها نه افشاگری‌اند و نه شجاعت، این‌ها یاوه‌گویی رادیکال برای جلب توجه‌اند. دقیقاً همان روشی که خود نصیری سال‌ها با آن دیگران را می‌کوبید. کسی که سال‌ها در رسانه بوده خوب می‌داند ادعای بدون منبع دروغ بالقوه است. خوب می‌داند عددسازی در مسائل انسانی نه همدلی می‌سازد و نه حقیقت، بلکه فقط خشم کور تولید می‌کند و خوب می‌داند وقتی از جان انسان حرف می‌زنی، دیگر حق نداری با زبان هیجان‌زده و بی‌محابا بنویسی.

این متن نه محصول شجاعت است و نه دغدغه اخلاق بیشتر شبیه عقده‌گشایی با ادبیات رادیکال است. گویی نویسنده می‌کوشد با تندتر نوشتن از گذشته‌ خود تبری بجوید اما نتیجه برعکس است، هر جمله‌ بی‌سند فقط این سؤال را پررنگ‌تر می‌کند که آیا نویسنده هنوز به حداقل تعادل تحلیلی و گفتاری لازم برای ورود به حوزه عمومی پایبند است یا نه؟ مسئله این نیست که حکمرانی نقد نشود، باید بشود. مسئله این است که نقد اگر به توهم عددی، روایت‌سازی خیالی و اتهام‌زنی بی‌پشتوانه تبدیل شود دیگر نقد نیست تخریب عقل جمعی است و این از هر سرکوبی خطرناک‌تر است.

رادیکالیسم بدون سند، شجاعت نیست. فریاد بدون مسئولیت، حقیقت نیست و کسی که سال‌ها رسانه در اختیار داشته حق ندارد امروز نقش شایعه‌ساز خشمگین را بازی کند. این مسیر نه به عدالت می‌رسد نه به آگاهی تنها به بی‌اعتباری بیشتر گوینده ختم می‌شود.