قوی باش؛ دنیا با ضعیف‌ها مهربان نیست!/هر متخصص یک موشک نقطه‌زن است

خبرگزاری مهر-گروه دین، حوزه و اندیشه: قرآن، کتاب زندگی است که هم‌نشینی با آن، رنگ خدایی بر همۀ لحظات و روابط انسان می‌زند: صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً؛ و این رنگ الهی، آسان‌شدن همۀ امور زندگی و رفع موانع را به دنبال می‌آورد.در مقابل، کسی که به دستورهای قرآن و هم‌نشینی با آن پشت کند، زندگی‌اش را سراسر، مشکلات و سختی‌ها فرامی‌گیرد.

قرآن، کتاب زنده‌ای است که هم‌نشینی با آن حیات‌بخش است و ما را به مرتبۀ حیات دعوت می‌کند: دَعَاکُمْ لِمَا یُحْیِیکُمْ. قرآن جاذبه‌ای دارد که همچون یک کانون مغناطیسی عظیم، مخاطبانش را به‌سوی خود می‌کِشد. فقط باید خود را در معرض این جاذبه و باران حیات‌بخش قرار دهیم. امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) می‌فرماید:إِنَّ الْقُرْآنَ ظَاهِرُهُ أَنِیقٌ وَ بَاطِنُهُ عَمِیقٌ؛ به‌درستی که قرآن ظاهری زیبا و شگفت‌انگیز دارد و باطنی عمیق و بی‌پایان، و غواصی در آن، برای هر کس تازه‌های لحظه‌به‌لحظه دارد. امام صادق(علیه‌السلام) می‌فرماید: «هُوَ فِی کُلِّ زَمَانٍ جَدِیدٌ وَ عِنْدَ کُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ».

قرآن، سفرۀ گستردۀ ضیافت الهی است که برای هر کس با هر سلیقه و نیازی، غذای آماده دارد، تا هر کس هر کمالی را که می‌خواهد، بیش از طلب خود از آن بهره ببرد. همه مهمان این سفره‌ایم. رسول اکرم(صلی‌الله علیه و آله) می‌فرماید: «الْقُرْآنُ مَأْدُبَةُ اللَّهِ فَتَعَلَّمُوا مَأْدُبَتَهُ مَا اسْتَطَعْتُمْ». پس باید بر اشتهایمان بیفزاییم تا بیشتر بهره‌مند شویم. کسی که متخلّق به قرآن شود، به اخلاق ربوبی و صفات ملکوتی متصف می‌گردد؛ همان‌گونه که در وصف رسول اعظم(صلی‌الله علیه و آله) وارد شده است: «کَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ». کسی که کنار این سفره می‌نشیند، درمی‌یابد که صاحب سفره، کریمانه و سخاوتمندانه حضور دارد. آیت‌الله بهجت(رحمت‌الله علیه)می‌فرمایند: «خُذْ مَا شِئْتَ مِنَ الْقُرْآنِ لِمَا شِئْتَ»؛ دوای هر دردی و پاسخ هر مشکلی در قرآن هست. پس این سفرۀ الهی را با مجالس خانگی قرائت قرآن و دست‌کم در بین اهل خانه، هر شب گسترده کنیم تا دل‌ها و خانه‌هایمان سرشار از نور آن گردد.

آیه روز دهم

وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ؛انفال، آیۀ ۶۰

[برای مقابله با دشمن] هرچه می‌توانید نیرو آماده کنید [تا دشمنان خدا و دشمنان خودتان را به وحشت اندازید].

ساخت قدرت و خوداتکایی، الزام عملی استقلال‌طلبی. این آیه، که در روز وفات حضرت خدیجه (س)، نماد ایثار و بصیرت در دفاع از اسلام و پیامبر (ص) قرار گرفته، یکی از مهم‌ترین قواعد «حفظ استقلال» را بیان می‌کند: آمادگی کامل و ایجاد توان بازدارندگی در برابر دشمن. «قوه» در این آیه، شامل تمام ابعاد قدرت (نظامی، اقتصادی، علمی، فرهنگی، سیاسی، جمعیتی و فضای مجازی) است که برای حفظ عزت و امنیت جامعه ایمانی، ضروری است. این دستور قرآنی، تنها راه تأمین امنیت واقعی و خنثی‌سازی تهدیدهاست، زیرا دشمن فقط در صورت مواجهه با یک ساخت درونی مستحکم و آمادگی همه‌جانبه، از حمله منصرف می‌گردد. استقلال بدون کسب «قدرت بازدارنده» حفظ نمی‌شود.

شعر

برو قوی شو اگر راحت جهان طلبی / که در نظام طبیعت ضعیف پامال است (علی اکبر گلشن)

قرن‌ها چپاول و غارتگری، طوری بارشان آورده که زبان خوش سرشان نمی‌شود. یاد گرفته‌اند همه‌چیز را با زور بگیرند. اگر سر تعظیم فرود بیاوری، بی‌هیچ شرمی روی گُرده‌ات سوار می‌شوند و اگر قد عَلَم کنی، بی‌هیچ ملاحظه‌ای لگدمالت می‌کنند. باید خیلی قوی‌تر از این حرف‌ها باشی. باید کاری کنی که قبل از حرف‌زدن دربارۀ تو، چند لحظه مکث کنند، که شب‌ها از فکرکردن به تو مدام این‌پهلو و آن‌پهلو شوند، که حتی اگر در خیال، تفنگ‌هایشان به‌سمت تو بچرخد، جرئت نشانه‌گیری نداشته باشند. یک بار که طعم این قدرت را بچشی، تازه می‌فهمی پشت این دستور ساده چه شیرینی‌های بزرگی نهفته است.

از حیاط مدرسه تا صحنۀ روابط بین‌الملل، یک قانون نانوشته وجود دارد: همیشه قلدرهایی هستند که سراغ افراد و کشورهای ضعیف می‌روند. آن‌ها به کسی حمله می‌کنند که می‌دانند توانایی دفاع از خود را ندارد. این یک واقعیت تلخ است که التماس و خواهش، هرگز یک متجاوز را متوقف نمی‌کند. تنها چیزی که او را سر جایش می‌نشاند، «قدرت» است. خداوند این اصل حیاتی برای بقا و عزت را به‌عنوان یک فرمان راهبردی به مؤمنان آموزش می‌دهد: <وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ> (انفال/۶۰) و برای مقابله با آن‌ها، هر آنچه در توان دارید، نیرو و قدرت آماده کنید.

«قوی‌شدن» تنها مسیر پیشرفت

این «قوّت» که قرآن به آن فرمان می‌دهد، ابعاد بسیار وسیعی دارد؛ همان‌طور که رهبر معظم انقلاب تأکید می‌کنند: «این قوّت در وهلۀ اوّل… ممکن است قوّت نظامی به نظر برسد، لکن ظاهراً خیلی وسیع‌تر از دامنۀ قوّت نظامی است. ابعاد قوّت ابعاد وسیعی است؛ … قوّت اقتصادی، قوّت علمی، قوّت فرهنگی، قوّت سیاسی-که زمینه‌سازِ قوّت سیاسی، استقلالِ سیاسی است- و قوّت تبلیغی. … امروز حفظِ جمعیّتِ جوانِ کشور یکی از ابزارهای قوّت است… امروز قوّت در فضای مجازی حیاتی است.»[۱] از کسب علم، مهارت و تخصص، برای فردی که می‌خواهد در تأمین زندگی‌اش محتاج دیگران نباشد و با عزت زندگی کند تا همدلی و اتحاد اعضای یک فامیل که هوای هم را دارند از مصادیق قدرت است. قدرت نظامی یعنی داشتن موشک‌های نقطه‌زن و پهپادهای پیشرفته که دشمن را از فکر تجاوز پشیمان می‌کند. قدرت علمی یعنی داشتن دانشمندانی که پیچیده‌ترین فناوری‌ها را بومی می‌کنند. قدرت اقتصادی یعنی شرکت‌های دانش‌بنیان و تولیدی‌هایی که کشور را از وابستگی به دیگران بی‌نیاز می‌کنند. قدرت اجتماعی یعنی اتحاد مقدسی که در جنگ ۱۲روزه شیرینی‌اش را چشیدیم.

رسیدن به صلح، از مسیر اقتدار

آیه می‌گوید آن‌قدر قوی شوید که کسی جرئت نکند با شما بجنگد. این یعنی رسیدن به «صلح» از مسیر «اقتدار». در نقطۀ مقابل «احساس ضعف شما، موجب تشویق دشمن به حمله به شماست؛ این یک قاعدۀ کلّی است.»[۲] به قول علی‌اکبر گلشن:

برو قوی شو اگر راحت جهان طلبی

که در نظام طبیعت ضعیف پامال است

عمل و زندگی با آیه

_ در فروشگاه، بین جنس خارجی شیک و ایرانی معمولی، جنس ایرانی را برمی‌داری. هر ریالی که به جیب کارگر ایرانی می‌رود، یک فشنگ در خشاب اقتصادی کشور است.

_ پسرخاله‌ات از کانادا زنگ می‌زند و از زندگی راحت و بی‌دردسر آنجا می‌گوید. وسوسه می‌شوی اما تلفن را قطع می‌کنی، لپ‌تاپت را باز می‌کنی و روی پروژۀ استارتاپ دانش‌بنیانت کار می‌کنی تا کشورت را قوی کنی. تو با این انتخاب، به این آیه عمل کرده‌ای.

_ روی سکوی قهرمانی جهان ایستاده‌ای و تمام دنیا نگاهت می‌کنند. به‌جای یک شادی معمولی، سلام نظامی می‌دهی و پرچم کشورت را می‌بوسی. تو داری قدرت نرم کشورت را به رُخ دنیا می‌کِشی.

_ از تکرار قصه‌گفتن و تربیت فرزند خسته شده‌ای، اما امشب هم با حوصله برایش از شجاعت و غیرت شهدا می‌گویی. تو در حال ساختن مهم‌ترین «قُوَّةٍ» هستی: نسلی که پرچم را زمین نگذارد.

_ وقتی بقیه سر کلاس چُرت می‌زنند، تو تمام حواست به درس است تا یک متخصص درجه یک شوی. یک متخصص متعهد، یک موشک نقطه‌زن در جنگ آینده است.

شهید حسن تهرانی مقدم، این آیه را با تمام وجود باور داشت. او که به عنوان پدر صنعت موشکی ایران شناخته می‌شود، تمام عمر خود را وقف تحقق همین فرمان الهی کرد. روزی که کار را شروع کرد، تقریباً هیچ‌چیز در دست نبود جز اراده‌ای پولادین و ایمانی عمیق. او شبانه‌روز، با کمترین امکانات تالش کرد تا ایران را به یک قدرت بازدارنده تبدیل کند. او می‌دانست که در دنیای امروز، استقلال و امنیت بدون «قوّت» و اقتدار، یک شوخی تلخ است. وصیت کرده بود روی سنگ قبرش بنویسند: «اینجا مدفن کسی است که می‌خواست اسرائیل را نابود کند.» این جمله، فقط یک شعار نبود، بلکه اوج تلاش او برای کسب «قوت» در برابر دشمنی بود که جز زبان قدرت را نمی‌فهمد. او آیه «وَأَعِدُّوا» را نه فقط در کتاب، بلکه در دل کارخانه‌های موشکی و در غرش موشک‌ها معنا کرد.

جرعه‌ای برای فکر چرا قوی بودن، بهترین راه برای جلوگیری از جنگ و رسیدن به صلح است؟

[۱]. «سخنرانی نوروزی خطاب به ملت ایران»، ۰۳/۰۱/۱۳۹۹.

[۲]. «بیانات مقام معظم رهبری در دیدار با مسئولان راهیان نور»، ۱۶/۱۲/۱۳۹۵.