دروغ های بزرگ و کوچک؛ از رمانی پرفروش تا سریال پر ستاره تلویزیونی

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از برنا، سریال «دروغ‌های کوچک بزرگ» بر اساس رمان لیان موریاتی ساخته شد؛ رمانی که در استرالیا می‌گذرد و بیشتر بر تنش‌های اجتماعی و رقابت‌های مادران در یک مدرسه متمرکز است. اما در اقتباس تلویزیونی، لوکیشن به مونتری کالیفرنیا منتقل شد و فضا لوکس‌تر، سینمایی‌تر و از نظر بصری باشکوه‌تر شد. این تغییر صرفاً زیبایی‌شناسانه نبود؛ زمینه‌ای ساخت تا شکاف میان ظاهر مرفه و بحران درونی پررنگ‌تر دیده شود.

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های سریال با رمان، برجسته‌تر شدن خشونت خانگی است. در متن موریارتی این محور وجود دارد، اما در نسخه تلویزیونی تبدیل به ستون مرکزی روایت می‌شود. بازی نیکول کیدمن در نقش زنی گرفتار در رابطه‌ای خشونت‌آمیز، تجربه‌ای ملموس و پیچیده از چرخه وابستگی و ترس ارائه می‌دهد؛ تجربه‌ای که نه تنها نگاهی تک بعدی به قربانی ندارد بلکه برخلاف برخی از تولیدات رسانه ای قدمی در ساده سازی و عادی نشان دادن ساختار خشونت در قالب خانواده نیز ندارد.

سریال در سال ۲۰۱۷ پخش شد؛ هم‌زمان با اوج‌گیری جنبش #MeToo در هالیوود. همین هم‌زمانی، به اثر بار سیاسی ناخواسته اما قدرتمندی داد. روایت زنانی که در نهایت کنار هم می‌ایستند، نه در قالب قهرمان‌سازی اغراق‌آمیز، بلکه از دل ترس و تردید، با فضای اجتماعی آن دوره هم‌صدا شد. این هم‌افزایی میان متن و زمانه، به سریال قدرتی فراتر از یک درام سرگرم‌کننده داد.

از نظر فرمی، استفاده از فلاش‌فوروارد و شهادت‌های پراکنده، ساختار روایی را به معمایی تدریجی تبدیل می‌کند. ما از ابتدا می‌دانیم قتلی رخ داده، اما تمرکز سریال بر انگیزه‌ها و روابط است، نه صرفاً کشف قاتل. این انتخاب باعث می‌شود مخاطب بیشتر به تحلیل روابط قدرت، حسادت و رقابت بپردازد تا دنبال پاسخ معمایی ساده بگردد.

فصل اول از نظر انسجام و ضرورت دراماتیک کامل‌تر است. فصل دوم، با حضور مریل استریپ، لایه‌ای تازه به مسئله انتقال خشونت میان نسل‌ها اضافه می‌کند، اما از منظر اقتباسی دیگر بر پایه رمان پیش نمی‌رود و بیشتر تلاش می‌کند جهان داستان را گسترش دهد. همین فاصله از منبع ادبی، باعث شده برخی منتقدان فصل دوم را افزوده‌ای غیرضروری بدانند؛ هرچند از نظر بازیگری و تنش‌های روانی همچنان قابل توجه است.

«دروغ‌های کوچک بزرگ» نشان داد که ملودرام زنانه می‌تواند هم سرگرم‌کننده باشد و هم سیاسی؛ هم پرستاره و پرزرق‌وبرق، هم تلخ و آسیب‌شناسانه. اقتباس موفق آن نه به‌خاطر وفاداری صرف به متن، بلکه به‌دلیل درک روح زمانه و بازتعریف روابط قدرت در بستر تلویزیون بود.

این سریال یادآوری می‌کند «دروغ‌های کوچک بزرگ» اغلب برای حفظ تصویر اجتماعی گفته می‌شوند، اما وقتی ساختار قدرت پشت آن‌ها پنهان باشد، دیگر کوچک نیستند. و این سریال لایه‌های پنهان  این بخش از جامعه را که به ظاهر لوکس و قدرتمند به نظر می رسد به مخاطب نشان می دهد.

59243