کودکان باید در مراقبت از سلامت خود مشارکت کنند

به گزارش ایسنا، برای کمک به رشد و شکوفایی کودکان، والدین و متخصصان حوزه سلامت باید اطمینان حاصل کنند که کودکان از حمایت‌های پزشکی مورد نیاز خود برخوردار می‌شوند. با این حال، شواهد موجود نشان می‌دهد که می‌توانیم کودکان را بیشتر در جلسات و مراجعات درمانی‌شان مشارکت دهیم.

مطالعات حاکی از آن است کودکانی که فعالانه در روند درمان خود مشارکت می‌کنند، پس از جراحی سریع‌تر بهبود می‌یابند، اضطراب کمتری دارند و احساس می‌کنند که برایشان ارزش قائل شده‌اند.

آنچه نتایج بررسی‌ها نشان می‌دهد
طی بیش از ۵۰ سال، کارشناسان با استفاده از معیارهای مختلفی مثل میزان صحبت کردن، مقدار مشارکت کودکان را در جلسات درمانی و پزشکی رصد کرده‌اند. در تمام این مدت، سطح مشارکت کودکان همواره پایین بوده و به نظر نمی‌رسد که رو به بهبود باشد.
مطالعه جدیدی نشان می‌دهد که دلیل این امر ممکن است تمرکز بیش‌ازحد بر کلام کودکان و نادیده گرفتن روش‌های متعدد دیگری باشد که آن‌ها برای برقراری ارتباط به کار می‌گیرند.
متخصصان می‌گویند تمرکز این مطالعه بر خدمات مراقبت‌های تسکینی برای کودکان بود.

کودکان به شیوه‌های گوناگونی ارتباط برقرار می‌کنند
یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتباط غیرکلامی تا چه حد می‌تواند حائز اهمیت باشد.
در این جلسات درمانی، کودکان اغلب از طریق اصواتی غیر از کلمات با دیگران ارتباط برقرار می‌کردند؛ برای مثال با تولید برخی صداهای خاص. آن‌ها همچنین از طریق کنش‌هایی همچون لمس کردن، اشاره، حالت بدن و حالات چهره، پیام خود را منتقل می‌کردند.

متخصصان می‌گویند: زمانی که شروع به توجه به این اشکال دیگرِ ارتباط کردیم، دریافتیم که حتی کودکانِ بسیار بیمار نیز به‌طور مداوم در جریان جلسات درمانی مشارکت فعال دارند؛ به‌گونه‌ای که به‌طور میانگین هر ۹۰ ثانیه یک‌بار، نوعی تعامل یا ارتباط از سوی آن‌ها صورت می‌گرفت. یافته‌های ما بر ضرورت آموزش خانواده‌ها و کارکنان حوزه سلامت برای تعامل با کودکان به شیوه‌های کلامی و غیرکلامی تأکید دارد؛ به‌ویژه هنگام برقراری ارتباط با کودکانی که صحبت نمی‌کنند.

حضور بزرگسالان چه تاثیری دارد؟
متخصصان اظهار کردند: این یافته‌ها ما را بر آن داشت تا مطالعه دومی انجام دهیم که در آن بررسی می‌شد حضور بزرگسالان چگونه ممکن است بر مشارکت کودک تأثیر بگذارد.

در این مطالعه دریافتیم احتمال مشارکت کودکان در جلسات درمانی، زمانی که تنها دو بزرگسال حضور داشتند در کمترین حد خود بود. این دو نفر معمولاً شامل یک عضو خانواده و یک متخصص حوزه سلامت بودند. در چنین شرایطی، آن دو بزرگسال درباره روند درمان کودک با یکدیگر صحبت می‌کردند و اغلب، کودک را در این گفتگو دخالت نمی‌دادند.

با این حال، هنگامی که تعداد بزرگسالان حاضر بیشتر بود، معمولاً دست‌کم یکی از آن‌ها کودک را در طول جلسه به‌طور فعال‌تری مشارکت می‌داد.
نکته حائز اهمیت این است که کودکان در جلسات درمانی که با حضور بیش از یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی برگزار می‌شد، مشارکت بیشتری داشتند؛ این موضوع به‌ویژه زمانی صدق می‌کرد که تنها یکی از اعضای خانواده می‌توانست در جلسه حضور یابد.

چگونه می‌توانیم کودکان را بیشتر به مشارکت ترغیب کنیم؟
به گزارش نشریه «کانورسیشن»، برای مشارکت بهتر کودکان در درمانشان، کارکنان مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند موارد زیر را انجام دهند:

به طور گسترده نحوه برقراری ارتباط با کودکان به عنوان مثال با آواز خواندن یا بازی کردن با آنها را مورد توجه و تامل قرار دهند.

به خانواده‌ها پشتیبانی‌های دیگری مانند برنامه‌ریزی انعطاف‌پذیر برای قرار ملاقات‌ها و تعیین وقت ملاقات‌ها ارائه دهند، به طوری که بیش از یک عضو خانواده و بیش از یک مراقب یا فرد پشتیبان بتوانند در قرار ملاقات‌ها با کودک شرکت کنند. در این زمینه خدمات درمانی از راه دور می‌تواند برای برخی از خانواده‌ها مناسب باشد و راه‌هایی برای مشارکت کودکان هنگام استفاده از این خدمات وجود دارد.

از تأمین مالی و ساختارمند شدن خدمات حمایت کنند تا حداقل دو متخصص بهداشت در حالت ایده‌آل از رشته‌های مختلف، بتوانند در قرار ملاقات‌ها شرکت کنند. دانشجویان یا متخصصان مراقبت‌های بهداشتی در حال آموزش نیز می‌توانند در قرار ملاقات‌ها شرکت کنند تا این فرآیندهای ارتباطی را یاد بگیرند.

 

مشاهده روش‌های متنوع ابراز وجود فرزندتان و تشویق آنها به برقراری ارتباط از این طریق در طول جلسات مراقبت‌های بهداشتی. ممکن است لازم باشد این موضوع را برای متخصصان مراقبت‌های بهداشتی توضیح دهید تا به آنها نیز در برقراری ارتباط با فرزندتان کمک کنید.
به دنبال راه‌های خلاقانه برای مشارکت فرزندتان در جلسات مراقبت‌های بهداشتی باشید، چه از طریق صحبت کردن، اشاره، لمس یا بازی.
در صورت امکان، آوردن بیش از یک مراقب بزرگسال یا فرد پشتیبان به جلسات را در نظر بگیرید. برادران و خواهران ممکن است گزینه دیگری باشند زیرا آنها اغلب رابطه منحصر به فردی با خواهر و برادر بیمار خود دارند.

استفاده از ابزارهایی که محققان برای حمایت از خانواده‌ها طراحی کرده‌اند از جمله کتابچه‌هایی با محتوای راهنمایی در مورد صحبت با کودکان بیمار در مورد درمان آنها و آنچه در صورت بدتر شدن وضعیت آنها اتفاق می‌افتد.