سربازان آمریکایی در اندیشه ترک ناو جرالد فورد / حمله نظامی منتفی شد؟

به گزارش اقتصادآنلاین، ناو هواپیمابر جرالد فورد، به‌عنوان بزرگ‌ترین و پیشرفته‌ترین شناور جنگی ایالات متحده، این روزها بیش از آنکه نماد قدرت نظامی باشد، به نمادی از فشارهای پنهان درون ارتش آمریکا تبدیل شده است. مأموریتی که به‌طور معمول باید شش ماهه باشد، اکنون به مرز ۱۱ ماه نزدیک می‌شود؛ رکوردی بی‌سابقه که تبعات آن مستقیماً متوجه چهار هزار ملوان و افسر حاضر روی این ناو شده است. گزارش‌های منتشرشده از نارضایتی شدید خدمه، اختلال‌های فنی و نگرانی کارشناسان نظامی، تصویری متفاوت از «نمایش قدرت» آمریکا در خاورمیانه ترسیم می‌کند.

فشار بی‌سابقه بر خدمه؛ فرسودگی پیش از درگیری

به گزارش روزنامه وال استریت ژورنال، بسیاری از ملوانان جرالد فورد از تمدیدهای پیاپی مأموریت غافلگیر شده‌اند. این ناو از ژوئن سال گذشته در دریا حضور دارد و پس از مأموریت اولیه در مدیترانه، به کارائیب و سپس مجدداً به خاورمیانه اعزام شده است. چنین جابه‌جایی‌هایی، آن هم بدون برنامه زمانی مشخص برای بازگشت، باعث شده برخی خدمه به‌طور جدی به ترک نیروی دریایی فکر کنند.
ملوانان از لغو برنامه‌های شخصی، از دست دادن مراسم‌های خانوادگی و حتی ناتوانی در شرکت در خاکسپاری بستگان نزدیک سخن گفته‌اند. در کنار این مسائل، «خاموشی ارتباطی» ناو به‌دلایل امنیتی، ارتباط با خانواده‌ها را برای هفته‌ها قطع می‌کند؛ موضوعی که فشار روانی را دوچندان کرده است.

اعتراف فرمانده ناو؛ مأموریتی تلخ و غیرمنتظره

فرمانده ناو جرالد فورد در نامه‌ای رسمی به خانواده‌های خدمه، تمدید دوباره مأموریت را «تلخ» توصیف کرده و اذعان داشته که این تصمیم حتی برای وی نیز غیرمنتظره بوده است. چنین اظهارنظری از سوی فرمانده، نشان می‌دهد نارضایتی و فشار، تنها محدود به رده‌های پایین‌تر نیست و سطوح فرماندهی را نیز دربرگرفته است.

مشکلات فنی؛ زنگ خطر برای بزرگ‌ترین ناو جهان

در کنار فشارهای انسانی، گزارش‌هایی از مشکلات فنی، به‌ویژه در سامانه فاضلاب ناو که با فناوری خلأ کار می‌کند، منتشر شده است. نیروی دریایی آمریکا این مشکلات را تأیید کرده اما مدعی است که تأثیری بر توان عملیاتی ناو نداشته‌اند. با این حال، کارشناسان هشدار می‌دهند که استقرار طولانی‌مدت، چرخه تعمیر و نگهداری را مختل کرده و می‌تواند در بلندمدت به کاهش آمادگی رزمی منجر شود.

تمرکز نظامی آمریکا در خاورمیانه؛ نمایش قدرت یا بلوف؟

جرالد فورد قرار است به ستون فقرات آرایش دریایی آمریکا در حوزه مسئولیت تبدیل شود؛ آن هم در شرایطی که ناو نیز هم‌زمان در منطقه حضور دارد. این تمرکز بی‌سابقه، از نگاه تحلیلگران، بیش از آنکه نشانه آمادگی برای جنگ باشد، تلاشی برای افزایش اهرم فشار سیاسی و روانی است.
کوین دونگان، دریاسالار بازنشسته و فرمانده پیشین نیروی دریایی آمریکا در خاورمیانه، معتقد است که این تحرکات دریایی با هدف تقویت موقعیت واشنگتن در مذاکرات هسته‌ای انجام می‌شود. او تأکید می‌کند که «نمایش قدرت تنها زمانی بازدارنده است که اراده واقعی استفاده از آن نیز وجود داشته باشد»؛ جمله‌ای که به‌طور ضمنی، تردید درباره احتمال اقدام نظامی را پررنگ می‌کند.

ترامپ و ناوی که فرسوده می‌شود

در حالی که سیاست‌گذاران آمریکایی، از جمله ، بر طبل قدرت‌نمایی نظامی می‌کوبند، یک واقعیت مهم مغفول مانده است: فرسایش عملیاتی ناو جرالد فورد. دارل کادل، فرمانده عملیات دریایی آمریکا، پیش‌تر هشدار داده بود که ادامه مأموریت طولانی‌مدت این ناو، فشار قابل توجهی بر چرخه نگهداری و خدمه آن وارد می‌کند؛ هشداری که اکنون نشانه‌هایش به‌وضوح دیده می‌شود.

حمله نظامی منتفی شد؟

مجموعه شواهد نشان می‌دهد که ناو جرالد فورد، برخلاف تصویر رسمی، در وضعیت ایده‌آلی قرار ندارد. خدمه خسته، خانواده‌های نگران، مشکلات فنی و هشدارهای کارشناسان، همگی این سؤال را جدی‌تر می‌کنند که آیا آمریکا واقعاً توان و اراده ورود به یک درگیری نظامی جدید را دارد یا خیر. در چنین شرایطی، به‌نظر می‌رسد «نمایش قدرت» بیش از آنکه مقدمه حمله باشد، ابزاری برای فشار سیاسی است؛ فشاری که هزینه اصلی آن را نه سیاست‌مداران، بلکه ملوانان جوان آمریکایی می‌پردازند.