غم و اندوه از مغز شروع می شود

به گزارش بهداشت نیوز، اندوه یا غصه یک احساس و  شدیدتر از غم است این احساس، وضعیتی طولانی‌مدت است از منظر زیستی، غم و اندوه از مغز شروع می شود. علی رغم ناخوشایند بودن حس اندوه، غم و ناراحتی بخشی طبیعی از زندگی است که ریشه های عمیقی در تاریخ تکاملی ما دارد. متاسفانه همه ما در طول زندگی خود با شرایط اندوه بار مواجه شده ایم و می دانیم که چگونه پیچیدگی های ناشی از احساس غم و اندوه می تواند بر زندگی روزمره ما تأثیر بگذارد. حال ممکن است از خود بپرسیم که اصولا چرا اندوه تا این حد برای ما دردناک بوده و ما را متاثر می کند.
 
 چه زمانی که با مرگ یکی از عزیزان روبرو شویم و چه هنگامی که دچار شکست عشقی شده و درد دلشکستگی را تجربه می کنیم و حتی مواردی مانند از دست دادن یک شغل یا بخشی از دارایی می تواند منجر به اندوهی غیرقابل تحمل شود
علی رغم ناخوشایند بودن حس اندوه، غم و ناراحتی بخشی طبیعی از زندگی است که ریشه های عمیقی در تاریخ تکاملی ما دارد. از منظر زیستی، غم و اندوه از مغز شروع می شود، اما تمام بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. لحظه ای که از شکست خود مطلع می شویم، مغز ما واکنش جنگ یا گریز را آغاز می کند. با تداوم شرایط، این حالت تشدید شده، استرس مضاعفی بر اندام ها و عملکردهای بدن ما وارد می کند و ما معمولاً حس بدی را برای چند دقیقه تا ۴۸ ساعت تجربه می کنیم.
 
اما این موضوع پس از مرگ عزیزانمان و تجربه عمیق سوگ، اثرات مخرب و طولانی مدتی داشته و در نهایت واکنش ذهنی فرد به این اندوه می تواند ماه ها ادامه یافته وحتی سال ‌ها بعد، یادآوری از دست دادن آن فرد عزیز، می‌ تواند پاسخ اندوه را دوباره تحریک کند.
بررسی های علمی انجام شده در این رابطه نشان می دهد: سوگ دارای خط سیر پنج مرحله‌ ای است که عبارتند از:
انکار،
خشم،
چانه‌ زنی،
افسردگی و پذیرش.
 
باید توجه داشت که این تجربه واقعاً یک فرآیند غیرخطی است و احساسات ناشی از آن می ‌توانند با گذشت زمان همپوشانی داشته، محو و دوباره ظاهر شوند.
 
روانشناسان بر این باورند که این احساسات و اندوه مرتبط با از دست دادن عزیزانمان، زمانی تکامل یافت که ما از طریق همکاری و اجتماع شروع به ادامه حیات کردیم.
 
در حقیقت ما به عنوان یک موجود اجتماعی مشتاق چیزهایی هستیم که از دست داده ‌ایم. این حس ما را تشویق می ‌کند به دنبال اعضای گمشده گروهمان بگردیم. بعداً، زیرا مغز ما به طور طبیعی در تلاش برای  محافظت از ما و گروهمان در برابر ضررهای آینده است.
 
با تبدیل شدن انسان به یک گونه اجتماعی، ما شروع به ایجاد وابستگی های عمیق و عاطفی با همنوعان خود کردیم. طبیعتاً این روابط باید معنادار باشند و به بیان ساده، اندوه بخشی از وجود اجتماعی ماست و برای رهایی از درد غم و اندوه، ما باید توانایی خود را برای عشق ورزی رها کنیم.
 
منبع : علم و فرهنگ