افسردگی کیفیت زندگی در مبتلایان به پارکینسون را کاهش می دهد

به گزارش بهداشت نیوز، در این تحقیق، رابطه بین افسردگی مرتبط با پارکینسون و کیفیت زندگی، همچنین عواملی که بر کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پارکینسون تاثیر می‌گذارند، مورد بررسی قرار گرفت. 

محققان ۳۰۰ بیمار مبتلا به پارکینسون را به دو گروه مبتلا به افسردگی و بدون افسردگی تقسیم کردند.

بیماری پارکینسون، یکی از بیماری‌های شایع نورودژنراتیو است که سلامت جسمی، روانی و اجتماعی بیماران را به‌طور جدی تحت تاثیر قرار می‌دهد. تخمین زده می‌شود که تا سال ۲۰۵۰، با افزایش سن جمعیت، تا ۵ میلیون بیمار مبتلا به پارکینسون در چین وجود داشته باشد. در میان آنان، ابتلا به افسردگی نسبت به دیگر موارد، بالاترین میزان ۴۰ تا ۷۰ درصد ثبت شده است و اکثر داروهای ضد افسردگی اثربخشی محدودی دارند که نشان می‌دهد مکانیسم آن ممکن است با افسردگی عمومی متفاوت باشد.

علائم غیرحرکتی در بیماران پارکینسون بسیار شایع  و میزان افسردگی در بین آنان بسیار بالاست. نتایج این تحقیق نشان داد که نسبت افسردگی در بیماران پارکینسون ۳۷ درصد بوده است و بیماران مبتلا به افسردگی پارکینسون مدت زمان بیماری طولانی‌تر و علائم حرکتی شدیدتری نسبت به بیماران عادی داشته‌اند.

پزشکان در تشخیص و درمان قبلی بیماران پارکینسون، توجه بیشتری به تاثیر علائم حرکتی بر کیفیت زندگی داشتند، اما اخیرا به تاثیر علائم غیرحرکتی بر کیفیت زندگی اهمیت می‌دهند.

نتایج تحقیق منتشرشده در نشریه الزویر نشان داد، افسردگی مرتبط با بیماری پارکینسون ممکن است در طول مدت بیماری رخ دهد و نتایج تحقیق ۳ ساله در مورد علائم غیرحرکتی پارکینسون نشان داد، میزان افسردگی هم در شروع بررسی و هم در پایان پیگیری سه ساله بالا بود. محققان دریافتند که استرس روانی اولیه در بیماری پارکینسون ممکن است میزان بروز علائم افسردگی را افزایش داده و در نتیجه بر کیفیت کلی زندگی بیماران تاثیر بگذارد.

آنان اظهار کردند که کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پارکینسون در مقایسه با جمعیت سالمند سالم همسن به‌طور قابل­‌توجهی کاهش یافته و افسردگی، عامل اصلی کاهش کیفیت زندگی آنان بوده است.

نتایج تحقیق دیگری نشان داد که تاثیرات افسردگی بر کیفیت زندگی بیماران پارکینسون حتی از علائم حرکتی نیز بارزتر است. نتایج تحقیقی از تایوان حاکی از آن است که افسردگی و اضطراب بیشترین تاثیر را بر کیفیت زندگی بیماران در علائم غیر حرکتی پارکینسون دارند و در نتیجه بار بیشتری را بر خانواده‌ها و جامعه تحمیل می‌کنند.

بیشتر تحقیقات قبلی بر علائم حرکتی و کیفیت زندگی متمرکز بوده‌اند و تحقیق کنونی برای بررسی رابطه بین علائم حرکتی، شرایط روحی و روانی، مانند افسردگی و اضطراب، کیفیت زندگی در بیماران پارکینسون و تجزیه و تحلیل بیشتر طراحی شده بود.

تجزیه و تحلیل بیشتر نشان داد که در حوزه‌­های کیفیت زندگی، نمرات گروه افسردگی به‌طور قابل‌توجهی متفاوت از گروه غیرافسردگی بود. از آنجایی که بیماران گروه افسردگی علائم حرکتی شدیدتر و مدت زمان بیماری طولانی‌تری را همزمان نشان می‌دهند، نمی‌توان انکار کرد که روند بیماری و علائم حرکتی بر کیفیت زندگی تاثیر می‌گذارند. بنابراین، تجزیه و تحلیل همبستگی بیشتر انجام شد و در نهایت مشخص شد که علائم اضطراب و علائم افسردگی با هر هشت حوزه کیفیت زندگی همبستگی دارند، در حالی که عوامل دیگری مانند مدت زمان بیماری، سن و علائم حرکتی فقط با برخی از حوزه‌های کیفیت زندگی همبستگی داشتند. این یافته همچنین با یافته‌های بسیاری از مطالعات قبلی مطابقت دارد و نشان می‌دهد که اضطراب نیز عامل مهمی برای کیفیت زندگی بیماران پارکینسون دارد.

بررسی بر روی بیماران مبتلا به افسردگی و بدون افسردگی در این تحقیق نشان داد که  نمرات در گروه افسرده در تمام زمینه‌ها به طور قابل‌­توجهی بالاتر از گروه غیرافسرده بود.

نتایج همچنین نشان می‌دهد که باید توجه بیشتری به تاثیر مشکلات روحی و روانی بر کیفیت زندگی بیماران در طول تشخیص و درمان پارکینسون داشته باشیم.

در این تحقیق، بررسی عمیق برای شدت افسردگی و اضطراب انجام نشده است. علاوه بر این، این مطالعه شامل همه علائم غیر حرکتی مانند خواب و خستگی نمی‌شود.

نتیجه‌گیری

سن، مدت بیماری، علائم حرکتی، اضطراب و افسردگی بیماران مبتلا به پارکینسون، همگی از عوامل موثر بر کیفیت زندگی هستند که از بین آنها، افسردگی بیشترین تاثیر را بر کیفیت زندگی دارد. علاوه بر این، افسردگی و اضطراب با تمام حوزه‌های کیفیت زندگی همبستگی دارند. بیماران مبتلا به پارکینسون که دچار مشکلات روانی مانند اضطراب و افسردگی هستند، ممکن است با کاهش قابل‌­توجهی در کیفیت زندگی در تمام زمینه‌­ها مواجه شوند.

منبع: ایسنا