ملاک و معیار وطن فروشی لاله مرزبان، ژیلا صادقی است؟

به گزارش خبرآنلاین سایت عصر ایران نوشت: مرزبان درباره زنان و آزادی سخن گفته است و صادقی در واکنش، از جنگ، قربانیان و کودکان میناب پرسیده است. اما چرا باید سخن گفتن درباره آزادی زنان، به معنای نادیده گرفتن جنگ تلقی شود؟ و چرا سخن گفتن از قربانیان جنگ باید در برابر زنان قرار بگیرد؟آیا نمی‌توان همزمان درباره زن ایرانی، آزادی، جنگ، کودکان قربانی و رنج مردم سخن گفت؟

مشکل از جایی آغاز می‌شود که هرکس بخشی از واقعیت را بیان می‌کند و ما بلافاصله از او می‌خواهیم درباره تمام واقعیت‌های دیگر هم پاسخگو باشد. سپس اگر درباره موضوع مورد انتظار ما سخن نگفت، او را متهم می‌کنیم که «نمی‌بیند»، «نمی‌فهمد» یا حتی «وطن‌فروش» است.

ما به اندازه کافی با بحران، خشونت، بی‌اعتمادی و شکاف اجتماعی روبه‌رو هستیم. خطر بزرگ‌تر آن است که خودمان نیز به این شکاف دامن بزنیم و مردم را مقابل مردم قرار دهیم. پیش از آنکه نگران دشمنان جامعه باشیم، باید مراقب باشیم جامعه را با دست‌های خودمان به دو نیم تقسیم نکنیم.

اما یک سخن خطاب به خانم صادقی وجود دارد، ملاک وطن‌فروشی را چه کسی تعیین می‌کند؟ آیا صرفاً چون کسی درباره ایران، زنان یا آزادی سخنی گفته که با برداشت ما همخوان نیست، می‌توان او را «وطن‌فروش» نامید؟ وطن‌دوستی نه در انحصار یک فرد است، نه از روی ظاهر، پوشش یا نوع بیان آدم‌ها قابل اندازه‌گیری.

17302

چه‌بسا انسانی با ظاهری متفاوت و با سخنانی که به مذاق ما خوش نمی‌آید، در عمل و باور، ایران و مردمش را بسیار بیشتر از کسی دوست داشته باشد که مدام ادعای وطن‌دوستی دارد. وطن‌دوستی یک عنوان شخصی و قابل مصادره نیست که کسی بتواند برای دیگران حکم صادر کند؛ اگر قرار باشد هرکس خود را معیار وطن‌دوستی بداند، حاصل چیزی جز حذف دیگری و عمیق‌تر شدن شکاف میان مردم نخواهد بود.