نیمه شعبان نماد امتداد امامت و مسئولیت‌آفرینی در تاریخ اسلام است

علی انصاری‌بایگی در گفت‌و‌گو با خبرنگار تسنیم از مشهد اظهارکرد: نیمه شعبان را فراتر از یک مناسبت تقویمی دانست و آن را بزرگداشتی آگاهانه برای امتداد مسیر امامت و ولایت در تاریخ اسلام توصیف کرد.

وی با اشاره به فلسفه بزرگداشت‌ها در فرهنگ بشری افزود: نیمه شعبان، یادبود ولادت حضرت صاحب‌الامر (عج) است؛ اما این یادبود صرفاً جنبه آیینی ندارد، بلکه هدف اصلی آن امتدادبخشی به جریان امامت و ولایت است.

به گفته این استاد دانشگاه علوم اسلامی رضوی، همان‌گونه که در سنت عقلاً برای شخصیت‌ها و اندیشه‌های اثرگذار بزرگداشت برگزار می‌کنند، مناسبت‌های دینی نیز نقش پررنگ‌تری در زنده نگه‌داشتن یک مسیر الهی دارند.

انصاری‌بایگی افزود: بزرگداشت نیمه شعبان به منزله آبیاری یک جریان مستمر است؛ جریانی که از آغاز امامت شکل‌گرفته و با ولادت امام‌زمان (عج)، به نقطه‌ای تعیین‌کننده در تاریخ رسیده است.

وی تأکید کرد: چنین مناسبت‌هایی ذیل مفهوم «تعظیم شعائر» قرار می‌گیرند و موجب پویایی و پرشور شدن مسیر ایمان می‌شوند.

این استاد حوزه علمیه در بخش دیگری از گفتگوی خود، با اشاره به لقب «بقیة‌الله» برای حضرت ولی‌عصر (عج)، این تعبیر را نشانه جایگاه ویژه امام‌زمان (عج) در تاریخ بشریت دانست و گفت: بقیة‌الله به معنای ذخیره الهی است؛ برگ برنده‌ای که خداوند در زمانی که بشر به بن‌بست ظلم و فساد می‌رسد، آن را آشکار می‌کند.

انصاری‌بایگی با مقایسه ظهور پیامبر اسلام (ص) با شرایط تاریخی ظهور حضرت مهدی (عج) تصریح کرد: همان‌گونه که بعثت پیامبر (ص) برخلاف محاسبات ظاهری و از دل شرایط غیرمنتظره رقم خورد، ظهور حضرت حجت (عج) نیز تجلی اراده الهی برای تغییر مسیر تاریخ خواهد بود.

وی با تبیین مفهوم امامت، نقش امام را مدیریت و مهندسی اجتماعی برای اقامه دین دانست و افزود: انبیا پیام الهی را آوردند و ائمه (ع) مسیر اجرای آن را هموار کردند تا در نهایت، اقامه کامل دین به دست آخرین امام محقق شود.

استاد دانشگاه علوم اسلامی روض با اشاره به مسئله انتظار فرج خاطرنشان کرد: انتظار در آموزه‌های دینی به معنای رصد زمان ظهور نیست، بلکه به معنای انجام‌وظیفه و قرارگرفتن در مسیر اقامه دین است. انسان منتظر نمی‌تواند در جهت طاغوت حرکت کند و هم‌زمان مدعی انتظار فرج باشد.

انصاری‌بایگی در پایان تأکید کرد: نیمه شعبان فرصتی برای بازنگری در مسیر فردی و اجتماعی است؛ فرصتی برای پاسخ به این پرسش اساسی که آیا در مسیر توحید و اقامه دین حرکت می‌کنیم یا در جهت مقابل آن؟

انتهای پیام/282