تاریخ ایران در قاب تصویر/تفسیری از پوستر “ایران من”

به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، هنر اعم از سینما، تئاتر، انیمیشن و خوشنویسی، عکاسی و…، ظرفیت‌های انحصاری اثرگذاری بر خودآگاه و ناخودآگاه افراد دارد و اهتمام و سرمایه‌گذاری همه دولت‌ها به این مقوله به همین علت می‌باشد.

از ویژگی‌های هنر خصوصا با ظهور صنعت و تکنولوژی و فناوری، اغراق و بزرگ‌نمایی یا کوچک‌نمایی در بازنمایی است که خصوصا در تبلیغات بازرگانی و سیاسی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
 
اما در روز قدس 1404 هنر در قاب عکس بدون کمترین اغراق و یا تزئین میزانسن و گریم، سکانسی به یادماندنی از تاریخ ایران را خلق کرد که نمی‌توان از کنار آن بدون تامل نشانه‌شناختی عبور کرد. 

مامور نیروی انتظامی: او نماد امنیت کشور و نماینده کل نیروهای مسلح ماست که در دستش عکس رهبری نظام، به معنای بیعت و گوش به فرمان بودن و همچنین  پرچم به معنای ناموس و مام و وطن هویدا گشته است، پرچمی آغشته به خون شهیده‌ای که در همان روز و در میدان مقاومت و حضور به شهادت رسیده است. مرد امنیت ما چشمانی اشکبار دارد که حاکی از حس غیرت و شجاعت و تعصب ملی است،  نمادی از مظلومیت نیروهای نظامی و امنیتی ما و البته به تعبیر قائد شهید مظلوم مقتدر.

زن محجبه: این زن نمادی از زن ایرانی متمایز از زن در گفتمان غربی و حتی زن ،زندگی، آزادی است. این زن هم مادر است و هم همسر و هم سرباز میدان مقاومت. ضلع دیگر پرچم در دست اوست، یعنی زنان در این کشور و جامعه نقش آفرینند و در حاشیه نیستند او پرچم خونی را به دست گرفته یعنی راه مادر شهید را ادامه خواهد داد و این مرام بر زمین نخواهد ماند.

مرد مسلح: او نماد مردم است، همان عده‌ای که در این هفته‌ها میدان را محافظت کردند تا اجنبی خیال خام نکند. سلاحش  با یک دست رو به آسمان نمادی از صلابت و استحکام و در عین حال دست نیاز به آسمان و امداد الهی و ما رمیت اذ رمیت.

مرد چفیه‌پوش: او ما را به یاد موکب‌داران عراقی می‌اندازد با محاسنی بلند که گویا بزرگ عشیره است و پا به رکاب خدمت. او پرچم‌دار این غافله و در بالادست همه قرار گرفته است. گویا تا آن پرچم خونین نشود، این پرچم بالا نخواهد رفت. پرچم در دستان او در اوج بلندی است یعنی همه فدای آن پرچم می‌شویم، همه کسانی که در لوای آن قرار دارند.

این عکس تاریخ ایران است در یک قاب، که در یک لحظه خلق شده است و شاید عکاس هرگز فکر نمی‌کرد یک ایران را ثبت کرده است و ماندگار.

یادداشت از: دکتر داود رحیمی‌سجاسی، عضو هیئت علمی دانشگاه شاهد

انتهای پیام/