اگر کودک‌تان پس از اشتباه کردن این نشانه ها را داشت دچار اختلال اضطرابی شده!

به گزارش بهداشت نیوز، شبنم دوستی اظهار کرد: وقتی کودک پس از خطا دچار ناراحتی شدید یا گریان است، پیش از هر راهکاری به امنیت و همدلی نیاز دارد. در اوج هیجان، توانایی تفکر کودک کاهش می‌یابد پس ابتدا کنارش بمانید، احساسش را بپذیرید و کمک کنید آرام شود. جملاتی مثل «می‌فهمم ناراحتی» به او کمک می‌کند، اما از عباراتی مانند «گریه نکن» پرهیز کنید. پذیرش احساس کودک به معنای تایید اشتباه نیست. پس از آرام‌شدن، می‌توانید درباره اصلاح رفتار صحبت کنید و بپرسید«به نظرت دفعه بعد چه کاری را متفاوت انجام می‌دهیم؟» کودک وقتی احساس کند دیده و پذیرفته شده است، پس از آرام شدن آمادگی بیشتری دارد تا درباره اشتباهش فکر کند و از آن یاد بگیرد.

وی بیان کرد: در محیط‌های رقابتی، موفقیت را فقط «بهترین بودن» تعریف نکنید. معیار را بر پیشرفت فردی بگذارید؛ یعنی عملکرد فعلی کودک را با گذشته خودش مقایسه کنید، نه با دیگران. همچنین در درس و فعالیت‌ها، هدف‌هایی متناسب با توانایی او تعیین کنید. اگر از پاداش استفاده می‌کنید، آن را به تلاش و پشتکار کودک اختصاص دهید، نه فقط نتیجه نهایی. مهارت با تمرین و تجربه ساخته می‌شود؛ وقتی کودک این را درک کند، اشتباه دیگر نشانه شکست نیست، بلکه بخشی از مسیر یادگیری است.

دوستی درباره نشانه‌های هشدار ی که نشان می‌دهد ترس کودک از اشتباه کردن به اختلال اضطرابی تبدیل شده است، گفت: ترس از اشتباه در حالت عادی طبیعی است، اما اگر شدید، مداوم و مختل‌کننده زندگی باشد، باید جدی گرفته شود. نشانه‌های اصلی شامل «اجتناب» است؛ مثلا خودداری از فعالیت‌های جدید یا پرسش مداوم «درست انجام دادم؟». گاهی این اضطراب با علائم جسمانی مثل تپش قلب، تند شدن تنفس، تعریق، لرزش یا تغییر در خواب و اشتها همراه می‌شود. اگر این ترس باعث گوشه‌گیری کودک از فعالیت‌های متناسب با سنش شده، توصیه می‌شود برای ارزیابی دقیق‌تر به متخصص مراجعه کنید.

مرز باریک «نظم» و «سخت‌گیری»

دوستی در پاسخ به این پرسش که «آیا نظم و سخت‌گیری بیش از حد، ترس از اشتباه را در کودک نهادینه می‌کند؟» گفت: نظم و قانون به خودی‌خود آسیب‌زا نیست؛ کودکان برای رشد به ساختار و مرزهای مشخص نیاز دارند. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که انضباط با سختگیری افراطی، سرزنش مداوم، انتظار بی‌نقص بودن همراه شود.

این روانشناس افزود: در چنین فضایی، کودک گمان می‌کند برای پذیرفته‌شدن باید کامل باشد. این نگرش نه تنها او را کمال‌گرا می‌کند، بلکه باعث می‌شود به دلیل ترس از قضاوت، از تجربه‌های جدید اجتناب کند. سخت‌گیری افراطی رابطه کودک با والدین را نیز تضعیف می‌کند؛ چرا که کودک به جای حل مساله، اشتباهاتش را از ترس واکنش والدین پنهان می‌کند. هدف اصلی باید ایجاد «نظم همراه با امنیت عاطفی» باشد؛ جایی که کودک بداند اشتباه، به معنای از دست دادن محبت یا طرد شدن نیست.

منبع: ایسنا